புருஷி

இரவின் அடியாழம் அத்தனை சீக்கிரத்தில் யாரிடமும் தன் மௌனங்களை எளிதாகப் பகிர்ந்துகொள்வதில்லை. ஆனால், அந்த மாடிப்படிக்கு அந்த வீட்டின் இரவுகளைப் பற்றி எத்தனையோ கதைகள் தெரிந்திருந்தன. அது வெறும் சிமெண்ட்டும் செங்கல்லும் கொண்ட படிகள் அல்ல; அது இருவரின் தீராத உரையாடல்களின், அந்தரங்கமான முணுமுணுப்புகளின் சாட்சி. ஒவ்வொரு நாளும் உணவு முடிந்த பிறகு அந்தப் படிகளில் அமர்வது எங்களின் எழுதப்படாத விதியாகவே மாறிப்போயிருந்தது. அன்றும் அப்படித்தான் தொடங்கியது. ஆனால், அந்த இரவு ஒருபோதும் விடியாத நீண்ட இரவாக மாறும் என்று நான் கணிக்கவில்லை. ஏதோ ஒரு தீய சக்தி போல, குற்றவுணர்வு எனது மனதுக்குள் இருளைப் பரப்பிக் கொண்டிருந்தது.

என் மடியில் அவனது தலை தஞ்சம் அடைந்திருந்தது. அவனது கைகள் எவ்விதத் திட்டமுமில்லாமல், ஒரு குழந்தையின் பேரார்வத்தோடு என் சேலை மடிப்புகளுக்குள் அலைந்துகொண்டிருந்தன. அவன் தொடுகையில் எந்த வக்கிரமும் இல்லை; அதிலிருப்பது என்னை ஆராதிக்கும் ஒருவிதமான தூய்மை. அந்தத் தூய்மைதான் என்னைக் கொன்றுகொண்டிருந்தது. ஒரு தேவதையைத் தொடுவது போன்ற அவனது அந்த ஆராதனை, எனக்குள் இருந்த சாக்கடையைக் கிளறிவிட்டது போலத் தோன்றியது. நான் அப்படியொன்றும் தெய்வப் பிறவியல்லவே. எத்தனையோ சிறாய்ப்புகளும், அழுக்குகளும், இருண்ட பக்கங்களும் நிறைந்த ஒரு சாதாரணப் பெண்தானே நான்?

மாதவிடாய் தொடங்குவதற்கான அறிகுறிகள் என் அடிவயிற்றில் லேசான வலியாகத் தோன்றியிருந்தன. அந்த வலிக்கும், என் மனதின் வலிக்கும் பெரிய வித்தியாசமில்லை. இரண்டும் ஒன்றுக்கொன்று தொடர்புடையவை போல என்னைப் பிய்த்துத் தின்று கொண்டிருந்தன. “டேய் புருசா...” என்று அழைத்தேன். என் குரல் வழக்கமான அந்தச் செல்லச் சிணுங்கலை இழந்திருந்தது. ஏதோ ஒரு நடுக்கம் அதை ஆக்கிரமித்திருந்தது.

" ம்ம் சொல்லு புருஷி "

" என் வாழ்க்கை ல நடந்தத எல்லாம் நெனைச்சு பார்த்தா நானும் ஒரு item மாதிரியோனு
தோனுது டா"

"இருந்திட்டு போ எனக்கு மட்டுமான item ஆ"

"இல்ல டா சின்ன வயசுல ஐஸ் பாய் விளையாட்டு விளையாடும் போது நான் நெறய பேர கட்டி பிடிச்சு இருக்கேன்..
அப்புறம் அப்பா அம்மா விளையாட்டு விளையாடும் போது நான் பசங்களோட ஒன்னா படுத்து இருக்கேன் டா"

" சிரிப்பு காட்டாத புருஷி... வயிறு வலிக்கும்... ஏற்கனவே நெறய
சாப்டுட்டேன்.. உன் கை பக்குவமே தனி புருஷி... உன் கைக்கு வைர மோதிரம் தான் போடனும்"

" தங்கம் இன்னும் நெறய இருக்கு... ஒரு item த்துக்கான எல்லா தகுதியும் எனக்கு
இருக்க மாதிரி feel பண்றேன் டா."

மடியில் மல்லாந்து படுத்து இருந்தவன் புரண்டு என் பக்கமாய் திரும்பி சேலையை விலக்கி வயிற்றில் முத்தம் வைத்து கூச்சமூட்டினான்..

"ம்ம் அப்பறம்? சொல்லு புருஷி... நல்லா காமெடியா இருக்கு "

"புருஷி சொல்லாத தங்கம்.. நான் அதுக்கு தகுதியானவள் இல்ல"

"என் புருஷி க்கு என்னென்ன தகுதி இருக்குனும் ன்ற நான் தான் முடிவு பண்ணனும்.... வா" என்று மடியிலிருந்த படி பின்னங்கழுத்தில் கையோட்டி என் முகத்தை உதட்டுக்கு இழுத்தான்.

அவனது அந்த முதிர்ந்த பதிலும் விளையாட்டுத்தனமான செயலும்தான் என்னை மேலும் சித்திரவதை செய்தது. நான் எதை என் வாழ்வின் மிகப் பெரிய அழுக்காக, என்னைத் தகுதியற்றவளாக ஆக்கும் கறையாக நினைக்கிறேனோ, அதை அவன் ஒரு புன்னகையில் கடந்துவிடுகிறான். அவனது இந்த எல்லையற்ற சகிப்புத்தன்மை, அவனது தூய காதல், என்னைப் பைத்தியம் பிடிக்க வைத்தது. என்னைப் போன்ற ஒருவளுக்கு, தன்னுடலிலும் மனதிலும் இத்தனை ரகசியங்களை, குப்பைகளைச் சுமந்துகொண்டிருக்கும் ஒருவளுக்கு, இதுபடியான களங்கமற்ற ஒரு காதலா? இதற்கான தகுதி எனக்கிருக்கிறதா? என்ற கேள்விகள் என்னை ஒரு ராட்சதனைப் போலத் துரத்தித் துரத்திக் கடித்தன.

நான் சிறுமியாக இருந்தபோது, எனது கடந்த காலத்தின் அறியாமைப் பருவங்களில் நடந்த சில விஷயங்கள் நிழலாடின. 'ஐஸ்-பாய்' விளையாடும் காலத்தில், எந்தச் சலனமும் இல்லாமல் எத்தனையோ சிறுவர்களோடு கட்டிப் புரண்டிருக்கிறேன். விளையாட்டின் பெயரால் என் உடல் அத்துமீறல்களை ஒரு சாதாரண விஷயமாகப் பழகியிருந்தது. அது மட்டுமா? அம்மா, அப்பா விளையாட்டு என்ற பெயரில் பசங்களோடு எந்தத் தயக்கமுமில்லாமல் படுத்திருந்த நாட்கள் என் நினைவுகளில் இப்போது ஒரு கொடிய பாம்பைப் போலப் படம் எடுத்து ஆடுகின்றன. அந்த அறியாப் பருவத்துத் தவறுகள் எல்லாம் இப்போது என்னை ஒரு நாசமாக்கப்பட்ட, மதிப்பற்ற ஒரு பொருளாக என் கண்களுக்கே காட்டுகின்றன. இவனுக்கு நான் தகுதியானவள் கிடையாது. இவன் என்னை வெறுக்க வேண்டும். இவன் என்னை அடிக்க வேண்டும். இவன் என்னை அருவெறுப்போடு பார்க்க வேண்டும். அப்போதுதான் என் மனம் அடங்கும். அப்போதுதான், என் குற்றவுணர்விற்குத் தகுந்த தண்டனை கிடைத்ததாக என் வக்கிர மனம் திருப்தி அடையும்.

"சின்ன வயசுல ஐஸ்-பாய் விளையாட்டு விளையாடும்போது... நான் நெறயப் பேரைக் கட்டிப்பிடிச்சிருக்கேன்டா."
அவன் விரல்கள் நின்றன. ஆனால் கண்கள் திறக்கவில்லை.
"அப்பா-அம்மா விளையாட்டுன்னு சொல்லி பசங்களோட படுத்திருக்கேன்."
அறை காற்று மாறவில்லை. விளக்கு அணையவில்லை. உலகம் ஏதும் தடுமாறவில்லை. ஆனால் அவளுக்கு உள்ளே ஏதோ ஒரு தரை ஒடிந்தது. அந்த ஒடிவு சத்தமில்லாதது.
சத்தமில்லாத ஒடிவுகள்தான் அதிகம் வலிக்கும்.
"விளையாட்டுக்கு விளையாட்டுன்னு நினைச்சேன். அன்னைக்கு அதுதான் தெரிஞ்சது. இப்போ நினைக்கும்போது... என்னைய என்னால பாக்கவே முடியல."
அவன் மெதுவாக புரண்டான். அவள் வயிற்றில் முகம் புதைத்தான். ஒரு முத்தம். அந்த முத்தம் அவளை இன்னும் தாங்க முடியாததாக ஆக்கியது.
தண்டனை எதிர்பார்க்கும்போது ஆதரவு கிடைப்பது — அது தண்டனையை விடக் கொடுமையானது.
"சொல்லு. அப்பறம்?"
"இல்ல புருசா. வேண்டாம்."
"சொல்லு."
"சொல்லிட்டப்பறம் நீ இப்படி லவ் பண்ண மாட்ட." அழுகை பீறிட்டது எனக்கு.
அவன் இப்போது கண் திறந்தான். அவள் முகத்தை பார்க்கவில்லை. மேலே பார்த்தான். மாடி உச்சவரம்பை பார்த்தான். சில நொடிகள்.

"புருஷி அழாத புருஷி..... வா தூங்கலாம்" அவன் தோள் மீது சாய்த்து கொண்டு என்னை
இடக்கையால் அணைத்தபடி படுக்கைக்கு அழைத்து சென்று படுக்க வைத்து கண்களை துடைத்து விட்டு போர்வையை போர்த்தி விட்டு... என்னருகில் அவனும் படுத்து கொண்டான். என்னை தீண்டவில்லை.

புரண்டு புரண்டு படுத்தேன்.உறக்கம் வரவில்லை. அந்த பக்கம் திரும்பி படுத்திருந்த அவன் கன்னத்தை தொட்டு என் பக்கம் திருப்பி எனக்குள் அவனை அடைத்து கொள்ள முற்பட்டேன்.
"போடி......" சிரித்து கொண்டே எதையோ சொல்ல வந்தவன் நிறுத்திக் கொண்டான்.

"திட்டு புருசா.... கெட்ட வார்த்தை சொல்லு" " வாடி லூசி... விளையாட்டுக்கு
கோவிச்சுகிட்டேன் வாடி(என்னை அவன்வசம் இழுக்கிறான்)"
"திட்டு புருசா..."
"ஏய் புருஷி "
"சும்மா விளையாட்டுக்கு தான் புருசா... திட்டு... கெட்ட வார்த்தைல திட்டு"
"(சிரித்து கொண்டே) வாடி... கேவலமா திட்டிட போறேன்"
"அதுக்கு தான் wait பண்றேன்... திட்டூஉ"
"ஏன்டி உன் அரிப்பு க்கு நான் தான் கிடைச்சேனா? Item... "
எனக்கு மட்டுமான item என காதோரம் வந்து கிசு கிசுக்கிறான்.
"போடா... கெட்ட வார்த்தை வேணும் "
"உன்ன அடிக்க போறேன்"
"ம்ஹூம்.... காதால கேட்க முடியாத கெட்ட வார்த்தை வேணும்" "I hate you புருஷி... "
"டேய் எவ்வளவு நேரம் டா கெஞ்சுறது சீக்கிரம் திட்டு புருசா"
"your my concubine only... Your my use and throw"
" எனக்கு English புடிக்காது... தமிழ் ல தான் வேணும் அதுவும் காது கூசுற அளவுக்கு கெட்ட வார்த்தை
வேணும்"

இருவருக்கும் இடையில் பேரமைதி நிலவியது.ஏதோ யோசித்தவன்.. மூச்சு சுடும் அளவு கிட்ட நெருங்கி வந்தான் .என் மேல் மார்பை விலக்கி வலது கையின் ஆட் காட்டி விரலால்
அந்த வார்த்தையின் முதல் எழுத்தையும் கடைசி எழுத்தையும் என் கழுத்தடியில் எழுதி காட்டினான்.

"ம்ம் இந்த... இந்த வார்த்தைக்காகத் தான் wait பண்ணேன்"
"வாடி லூசுப் புருஷி..."
"வரேன் அந்த வார்தைய உன் வாயால சொல்லு"
"நான் பொண்ணுங்கள கெட்ட வார்த்தை ல திட்றது இல்ல"
"சொன்னீனா வரேன் சொல்லு"
"உன்னைய திட்ற மாதிரி நல்ல கெட்ட வார்த்தை தெரியாது புருஷி வா..."
"சொல்லுடா.. தங்கம்"
"ஏய்... தே "
"ஏன் நிறுத்திட்ட சொல்லு... தங்கம் ....நான் உன்ன கட்டிக்றதுக்கு முன்ன... ரெண்டு பேர... லவ் பண்ணிருக்கேன்... Please கோவப்படாத... உன் கிட்ட ஜனாவ பத்தி மட்டும் தான் சொல்லி இருக்கேன்.. ஜனா விட்டு போன அப்பறம்...
உனக்கும் எனக்கும் கல்யாணம் ஆகுறதுக்கு ரெண்டு மாசம் முன்ன... பிரதீப் னு ஒருத்தன லவ் பண்ணேன்......அவனும் பண்ணான்.. ரெண்டு மூனு முறை நேர்ல சந்திச்சிருக்கோம்.. Please
தங்கம் sorry... மன்னிச்சுக்கோ... புதுசு புதுசா ஒன்னொன்னா சொல்லிட்டு இருக்கேன்... ஒரு முறை படம் பார்க்க போனப்போ... என் மேல கை வைக்க பார்த்தான்...நான் விடல .. அதுக்கு
அப்பறம் அவன் என்னைய Friend... Friend னு சொல்லிட்டு இருந்தான்.. உடனே நீ என்ன நெனைச்சிட்டு இருக்க உன் மனசில... என்னைய love பண்றியா இல்லையா...னு.. கேட்டேன் அவனுக்கு நான் டைம் கொடுத்தேன்..... அதுக்கு அப்பறம் அவன் ஆளையே காணோம்.. நானும் அவன விட்டுட்டேன்.. Please டா என்னைய....(தேம்பல்)... மன்னிச்....(தேம்பல்)... டேய் புருசா.. இது தான் last
எல்லாத்தையும் சொல்லிட்டேன்.. மன்னிச்சுக்கோ புருசா.. உன் முகத்துல முழிக்கவே கேவலமா இருக்கு.. மன்னிச்சுக்கோ தங்கம் " அவன் கண்ணில் மாலை மாலையாக கண்ணீர். "
எல்லாத்துலயும் நீ மனசு நோகக் கூடாது னு சொல்லி சொல்லி ஒரே அடியா உன் மனச நோகடிச்சிட்டேன் ல... மன்னிச்சுக்கோ தங்கம்.. வா.. "
" நெசமா நீ ஒரு தே... தான் டி "
" தேவடியா தான... அதுக்கு என்ன அர்த்தம் புருசா "
" அதுக்கு அர்த்தமே நீ தான் டி " படுக்கையில் இருந்து எழ முற்பட்டவனை அணைக்க முயன்றேன்... என்னை உதறி தள்ளிவிட்டு எழுந்து ஓடும் வேகத்தில் நடந்தான். நான் எழுந்தோடி அவன் கால் களை பற்றிக் கொண்டேன்.அழுது புரண்டேன்... கெஞ்சினேன். மன்னிக்க சொன்னேன். என்னை அடித்து கோபத்தை தணித்து கொள்ளச் சொன்னேன். ஆனால்.. அவன் கால் களை பற்றி இருந்த கைகளின் பிடி.. தளர்த்தி.. எதிர் அறையில் புகுந்து கொண்டான்.
தாழ்ப்பாள் விழுந்த சத்தம் மட்டும் கேட்டது. அந்த ஒரே ஒரு நொடி — அந்த க்ளிக் சத்தம் — அது ஏதோ ஒரு வாக்கியத்தின் முற்றுப்புள்ளி போல ஒலித்தது.
அவள் கதவின் மீது கை வைத்தாள். தட்டவில்லை. உள்ளங்கையை அழுத்தி வைத்தாள்.
கதவின் மறுபக்கம் அவன் நிற்கிறானா படுத்தான் என்று தெரியவில்லை. சுவாசம் கேட்கும் தூரமில்லை. அந்த கதவு அவ்வளவு தடிமனானது.
அல்லது அந்த இடைவெளி.
"வாடா."
பதில் இல்லை.
"நீ இல்லன்னா..."
வாக்கியம் முடியவில்லை. முடிக்கத் தெரியவில்லை. அல்லது — முடிக்கத் தேவையில்லை என்று தோன்றியது. அந்த வாக்கியத்தின் மீதி அவள் மட்டுமே தெரிந்த ஒன்று. அதை வெளியே சொல்வதில் என்ன அர்த்தம்?
அவள் கதவோடு சுருண்டாள்.
கீழே உட்கார்ந்தாள். கால்களை மடக்கி. நெஞ்சை முழங்காலில் புதைத்து.
படி ஜன்னலில் இருந்து வெளியே விளக்கு ஒன்று எரிந்தது. அந்த ஒளி தரையில் ஒரு சதுரம் வரைந்தது. அவள் அந்த சதுரத்திற்கு வெளியே உட்கார்ந்திருந்தாள்.
வலி வந்தது.
உடல் வலி. மாதம்தோறும் வரும் அந்த வலி. இடுப்பை நிலையற்றதாக ஆக்கும் வலி. அது இப்போது வந்தது. தப்பான நேரத்தில். ஆனால் வலிக்கு நேரம் தெரியாது.
அவள் இரு கைகளாலும் வயிற்றை அழுத்திக்கொண்டாள்.
கதவு திறக்கவில்லை.
நேரம் செல்லச்செல்ல அவளுக்கு கண்கள் கனைத்தன. தரை குளிர்ந்தது. சிறிது நேரம் தரையிலேயே சாய்ந்தாள். கதவை இனி தட்ட விரல்களில் வலு இல்லை என்று உணர்ந்தாள். உணர்ந்தவுடன் — தட்டவில்லை.
தட்டாமல் விட்டது அவள் தோல்வி அல்ல. அது அவள் எல்லை.
அங்கே படிகளில், கதவுக்கு வெளியே, குளிர்ந்த சிமெண்டில், வயிற்று வலியோடு — அவள் கண்களை மூடினாள்.
இருள் வந்தது. அந்த இருளில் ஆறுதல் இல்லை. ஆனால் சத்தமும் இல்லை. சத்தமில்லாத இடமாவது வேண்டும் என்று அவள் தெரியாமல் தேடியது அதுதான்.
விடிந்திருந்தது.
கண் திறந்தபோது மேல்தட்டி வெள்ளையாக இருந்தது. ஜன்னல் வழியே வெளிச்சம். தலையணை மென்மையாக இருந்தது.
படுக்கையில் இருந்தாள்.
யார் கொண்டு வந்தார்கள் என்று ஒரு நொடி புரியவில்லை.
அவள் இடுப்பில் ஒரு கை இருந்தது. இறுக்கமாக. போகாமல் பிடித்து வைத்திருப்பது போல.
அவள் அசைந்தாள். கை இன்னும் இறுகியது.
திரும்பிப் பார்க்கவில்லை. பார்க்கத் தேவையில்லை என்று தெரிந்தது. அவன் மூச்சு அவள் கழுத்தடியில் படிந்தது. அந்த மூச்சில் உறக்கமில்லை. அலுப்பு இருந்தது. இரவு முழுவதும் விழித்திருந்த அலுப்பு.
"ஐ லவ் யூ லூசு."
குரல் கரகரப்பாக இருந்தது. சோர்வில் உடைந்த குரல். ஆனால் அந்த சோர்வுக்குள் ஒரு நிதானம் இருந்தது. புயல் கடந்த பிறகு வரும் நிதானம் அல்ல — புயலை உள்ளேயே தாங்கிக்கொண்டு நிற்கும் நிதானம்.
அவள் மெதுவாக திரும்பினாள்.
அவன் கண்களை மூடியிருந்தான். கண்களை சுற்றி கருவளையம். இரவு என்ன நடந்தது என்று அந்த கருவளையம் சொன்னது. வார்த்தைகள் வேண்டியதில்லை.
"உன் பாஸ்ட் பத்தி எனக்குக் கவலையில்ல."
அவள் பேசவில்லை.
"அந்த ஜனாவையும் பிரதீப்பையும் பத்தி கேட்கும்போது... அது பெரிசா வலிக்கல. வலிச்சது வேற ஒன்னு."
அவன் கண்களை இப்போது திறந்தான். நேரே பார்த்தான்.
"நீ என்னோட கூட இருக்கும்போது... உன்னை நீயே தண்டிச்சுக்கிற மாதிரி தவிக்கிற. அந்த தண்டனைக்கு நானும் ஒரு கருவி மாதிரி ஆகிட்டேன்னு தோனுது. அதுதான் வலிச்சது."
அவள் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.
ஏனென்றால் அவன் சொன்னது உண்மை.
உண்மை என்று ஒப்புக்கொள்வதற்கு வார்த்தைகள் வேண்டியதில்லை. மௌனம் போதும்.
"நான் உன் புருஷன். என்கிட்ட பயந்து நடுங்கி தண்டனை கேட்கிற. அது... அது என்னால தாங்க முடியல புருஷி."
அவன் குரல் கடைசியில் மெலிந்தது. மெலிவது பலவீனம் அல்ல. அது ஒரு வகையான நேர்மை.

அவன் நெற்றியில் முத்தமிட்டான்.
நீண்ட நேரம்.
அந்த முத்தத்தில் மன்னிப்பு தேடவில்லை. கோபம் தணிக்கவில்லை. ஒரு ஒப்புக்கொள்ளல் இருந்தது மட்டுமே. நீ இங்கே இருக்கிறாய். நான் இங்கே இருக்கிறேன். நேற்று நடந்தது நடந்தது. இன்று விடிந்திருக்கிறது.
அவள் அழத் தொடங்கினாள்.
குற்றவுணர்ச்சியின் அழுகை அல்ல. அது இப்போது வேற வகையான அழுகை. ஒரு நீண்ட, கனமான பாரத்தை யாராவது ஒருவர் சட்டென்று கைகளில் எடுத்துக்கொள்ளும்போது — தோள்கள் நடுங்கும். அந்த நடுக்கம்.
"அழாதடி." அவன் கட்டை விரலால் கண்ணீரைத் துடைத்தான். விரல் மரித்திருந்தது. வெப்பமாக இருந்தது.
“உன் பழசப் பத்தியெல்லாம் எனக்கு எந்தக் கவலையுமில்ல புருஷி...” அவன் ஒரு நீண்ட பெருமூச்சோடு பேசத் தொடங்கினான். கண்களைத் திறக்காமலேயே பேசினான். “அது எல்லாமே முடிஞ்சு போன ஒண்ணு. அதுக்கு அர்த்தம் எந்த ஆம்பளையாவது உன் மேல கைவெக்க முயற்சி பண்ணினதை நான் சந்தோஷமா ஏத்துப்பேன் அப்படிங்குற அர்த்தம் கிடையாது. ஆனா, அது பத்தி நீ இப்பக் குற்றவுணர்ச்சியில துடிக்க வேண்டியதில்ல. ஆனா...”
அவன் இப்போது கண்களைத் திறந்து என்னை நேராகப் பார்த்தான். அவன் கண்களில் நீர் கோர்த்திருந்தது.
“ஆனா... நீ நேத்து எப்படித் துடிச்ச... என்கிட்ட எதையோ பெரிய தப்ப மறைச்ச மாதிரி, எனக்குத் துரோகம் பண்ணிட்ட மாதிரி எந்தளவுக்குக் குற்ற உணர்ச்சியில் துடிச்சுப் போன... அதுதான்டி எனக்கு அதிகமா வலிச்சது. நான் உன் புருஷன். என்கிட்டயே நீ இப்படிப் பயந்து நடுங்கி, தண்டிச்சுக்கணுமா? உன்னோட பாஸ்ட்ல நீ எப்படி வேணா இருந்திருக்கலாம் புருஷி, எனக்குக் கவலையில்லை. ஆனா, இனிமே என்கிட்ட எதையும் மறைக்காத...இனிமே எல்லாத்துக்கும் நாங்கறவன் உன் கூடவே இருப்பேன்.”
சரி என்று தலை அசைக்கவில்லை. வேண்டாம் என்று மறுக்கவில்லை.
அவன் என்னைத் தன்னிடம் இழுத்து, தன் நெஞ்சோடு மிக இறுக்கமாக அணைத்துக் கொண்டான். என் நெற்றியில் அழுந்த, நீண்ட நேரம் ஒரு முத்தமிட்டான். அவனது அந்த முத்தத்தில் முந்தைய இரவின் கோபமோ, ஏமாற்றமோ கிடையாது. அது எல்லாம் கடந்துவந்த, ஒரு முதிர்ந்த, ஆழமான சமாதானம் இருந்தது. எந்த எதிர்பார்ப்புகளும் இல்லாத, என்னை என் அத்தனை குறைகளோடும் ஏற்றுக்கொள்ளும் ஒரு பேரன்பு அதில் இருந்தது.

நான் மீண்டும் தேம்பித் தேம்பி அழத் தொடங்கினேன். இப்போது இது குற்றவுணர்ச்சியின் அழுகையல்ல. இந்த நிபந்தனையற்ற அன்பிற்கு முன்னால் என் அற்பத்தனம் தோற்றுப்போனதற்கான அழுகை.

என் கண்ணீரைத் தன் பெருவிரலால் மெதுவாகத் துடைத்துவிட்டான். அவனது இதழ்களில் இப்போது ஒரு லேசான புன்னகை அரும்பியிருந்தது.

“சரி சரி, போதும் அழாத... நீயே நேத்து ராத்திரி முழுவதும் அழுது அழுது ஒரு வழியா இருக்க. இதுல இது வேறயா?” என்று சொல்லி, அவன் கை மெல்ல இறங்கி என் அடிவயிற்றின் மீது இதமாகப் படிந்தது. என்னைப் பற்றிக்கொண்டிருந்த மாதவிடாய் வலியின் பிடி அவனது ஸ்பரிசத்தில் சற்றுத் தளர்ந்தது.

“இன்னும் நாலு நாள் இருக்குல்ல... அதுவரைக்கும் உன் கொஞ்சலப் பொறுத்துக்கறேன்... ஆனா, அதுக்கப்புறம் உனக்கு இருக்குடி கச்சேரி...” அவன் கண்களில் இப்போது பழைய குறும்புத் தனம் எட்டிப் பார்த்தது.

அந்தக் காலை வெளிச்சத்தில், என் எல்லாப் பாவங்களும், என்னை எரித்த இருளும் கழுவப்பட்டிருப்பதாக எனக்குத் தோன்றியது.

முற்றும்.